Blijven doorbuffelen: waarom ik niet stop ondanks tegenslagen

# Blijven doorbuffelen: waarom ik niet stop ondanks tegenslagen

Over volhouden, motivatie en de kunst van niet opgeven

Na een hele dag bellen met instanties krijg je niet altijd wat je nodig hebt. De informatie die je zocht is er niet. De persoon die je moest spreken was er niet. Het formulier dat je nodig had, kon niet worden opgestuurd.

Je begint weer van voren af aan.

Dat is frustrerend. Dat is vermoeiend. Dat is desondanks doorgaan.

Waarom niet stoppen

Er zijn momenten waarop everything tegenzit. De telefoon wordt niet opgenomen. De wachtrij is te lang. De informatie is tegenstrijdig. De persoon aan de andere kant van de lijn heeft geen zin om te helpen.

Op dat moment kun je stoppen. Je kunt zeggen: dit heeft geen zin. Je kunt de telefoon neerleggen en het morgen opnieuw proberen. Of overmorgen. Of volgende week.

Maar je stopt niet. Waarom?

Omdat je hoofd zegt dit moet opgelost worden. Omdat je lichaam zegt dit moet opgelost worden. Het is niet iets wat je kunt uitzetten. Het hoort bij het werk. Het hoort bij wie je bent.

Je blijft doorgaan omdat iemand afhankelijk is van wat je doet. Omdat de betrokkenen het hard nodig hebben. Omdat het werk gedaan moet worden.

De motivatie vinden

Op de momenten dat alles tegenzit, is motivatie lastig te vinden. Je vraagt je af of het zin heeft. Je vraagt je af of je iets anders zou moeten doen. Je vraagt je af of het ooit gaat lukken.

Wat ik leerde is dat motivatie niet iets is wat je hebt of niet hebt. Het is iets wat je creëert. Door kleine stapjes. Door kleine overwinningen.

Vandaag drie telefoontjes geprobeerd in plaats van vijf. Dat telt. Vandaag twee instanties gesproken in plaats van nul. Dat telt ook.

Je bouwt voort op wat je bereikt hebt, niet op wat je niet hebt bereikt.

Een week later

Laat me een voorbeeld geven. Een bewoner met een probleem dat niet simpel was. Ik had alle kanalen bewandeld die ik kende. Ik had alle mensen gebeld die ik kon bereiken. Ik had alle formulieren ingevuld die ik kon vinden.

Na een week — na vele gesprekken, na door goed samenwerken met collega’s en contacten — lukte het uiteindelijk om te schakelen. Om de juiste persoon te bereiken. Om de informatie te krijgen. Om de regeling te treffen die nodig was.

Het gaf rust. Niet omdat alles perfect was. Maar omdat het geregeld was. Omdat de betrokkenen het hard nodig hadden. Omdat het werk gedaan moest worden.

En dat gevoel — dat gevoel van het is gelukt — dat is waar je het voor doet.

Hoe doorbuffelen eruitziet

Doorbuffelen ziet er zo:

Dag één: alles geprobeerd, niets gelukt. Frustratie. Opnieuw beginnen.

Dag twee: andere aanpak. Andere nummers. Andere mensen. Weer telefoontjes.

Dag drie: iemand neemt op. Luistert. Belooft te helpen. Dat geeft hoop.

Dag vier: die persoon belt terug. Heeft informatie. Dat is doorbraak.

Dag vijf: meer telefoontjes. Meer voortgang. Meer gevoel dat het lukket.

Een week later: het is gelukt. De regeling is getroffen. De bewoner is geholpen.

Dat is hoe doorbuffelen werkt. Niet door één keer hard te proberen, maar door te blijven proberen totdat het lukt.

Samenwerken maakt het verschil

Wat ik leerde is dat doorbuffelen niet betekent dat je het alleen doet. Het betekent dat je alle beschikbare bronnen gebruikt. Je collega’s. Je netwerk. De mensen die je kent.

Goede samenwerking is daarbij essentieel. Niet alleen met bewoners, maar ook met instanties, met andere organisaties, met iedereen die betrokken is bij de opvang.

Ik ben de schakel tussen verschillende partijen. Dat betekent dat ik niet alleen mijn eigen netwerk moet gebruiken, maar ook dat ik moet weten wie wie is. Wie wat doet. Wie kan helpen.

Soms is de sleutel niet wat je zelf kunt doen, maar wat je iemand anders kunt vragen. Een collega die een andere aanpak heeft. Een contactpersoon die beter toegang heeft. Een organisatie die kan bemiddelen.

Leren van tegenslagen

Tegenslagen zijn vervelend. Maar ze zijn ook leerzaam.

Wat ik leerde na een tegenslag: probeer iets anders. Ga niet terug naar dezelfde aanpak die niet werkte. Bedenk wat je anders kunt doen.

Soms is het simpel: een ander telefoonnummer bellen. Een andere persoon zoeken. Een andere manier van uitleggen gebruiken.

Soms is het ingewikkelder: meer informatie verzamelen voordat je belt. Een afspraak maken in plaats van te bellen. Schriftelijk communiceren in plaats van telefonisch.

Maar altijd: iets leren van wat niet werkte. Dat is hoe je beter wordt in dit werk.

Wanneer pauzeren

Doorbuffelen betekent niet dat je 24 uur per dag bezig moet zijn. Het betekent niet dat je nooit mag rusten.

Wat ik leerde is dat pauzeren soms noodzakelijk is. Om adem te halen. Om te relativeren. Om morgen weer fris te kunnen beginnen.

Een uur pauze ’s middags. Een avond thuis zonder werk. Een weekend zonder telefoon.

Dat is niet zwak. Dat is slim. Want alleen als je zelf goed bent, kun je anderen helpen.

Maar na de pauze: weer verder. Weer bellen. Weer proberen. Weer doorbuffelen.

Tot slot

Blijven doorbuffelen is een kunst. Het is niet makkelijk. Het is soms frustrerend. Het is vaak vermoeiend.

Maar het is ook noodzakelijk. Voor de bewoners die afhankelijk zijn van wat je doet. Voor de instanties die moeten samenwerken. Voor het werk dat gedaan moet worden.

En uiteindelijk: het lukt wel. Met doorzettingsvermogen, met goede samenwerking, met de bereidheid om te leren van tegenslagen — het lukt uiteindelijk wel.

Dus de volgende keer dat alles tegenzit, de telefoon niet wordt opgenomen, de informatie niet klopt, de persoon niet meewerkt — onthoud dat het waard is om door te buffelen. Omdat het uiteindelijk wel lukt. Omdat de betrokkenen het waard zijn.

Morgen weer van voren af aan.

Bronnen bij dit artikel

– Rijksoverheid. (2024). Samenwerken in de opvang. Rijksoverheid.nl.
– Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers. (2024). Coördinatie en procedures. COA.nl.

De inhoud van deze blog is gebaseerd op praktijkervaring en persoonlijke reflectie.