
Ik heb altijd mijn hart gevolgd — soms met tegenzin, maar nooit zonder inzicht. Als kind van elf zat ik met mijn ouders in de auto en zei ik dat ik later ondernemer wilde worden. Het zat er al vroeg in. Op mijn zestiende, tijdens een vakantiebaan, werd ik geconfronteerd met een moment waarop ik ergens mee akkoord ging terwijl dat niet goed voelde. Dat was een kantelpunt. Vanaf dat moment wist ik: dit kan en moet anders.
Ik ben op jonge leeftijd begonnen als ondernemer. Nog vóór de internationale groei had ik een retailwinkel. De stap om die over te nemen was allesbehalve vanzelfsprekend. Ik was net afgestudeerd en had geen financiële middelen. Met een krediet van de bank ben ik gestart — met één duidelijke focus: zo snel mogelijk terugbetalen. Drie jaar lang werkte ik zeven dagen per week, alleen. Geen vangnet, geen ruimte om het rustig aan te doen. Alleen verantwoordelijkheid.
Later groeide het verlangen om een andere richting op te gaan: textiel en maatwerk. Zonder technische achtergrond begon ik zelf een HTML-website te bouwen. Stap voor stap werd dat succesvoller. En opnieuw stond ik voor een keuze: blijven in de zekerheid van de retail, waar omzet en winst voorspelbaar waren — of kiezen voor iets nieuws, gebaseerd op overtuiging en prognoses.
Ik heb mijn hart gevolgd en de stap gezet.
Wat begon met één snijmachine, een naaimachine, mijn bus en mijzelf, groeide in de jaren daarna uit tot een organisatie met een eigen machinepark, personeel en bedrijfsruimte. Jaar na jaar bouwde ik het op met wat er beschikbaar was. Stap voor stap. Niet omdat het zeker was, maar omdat ik besloot dat het goed moest komen.
Uiteindelijk leidde dat tot een internationale operatie, met een kantoor in Duitsland. Ik ontwikkelde high-end maatwerk matrassen en toppers — van premium oplossingen voor particulieren tot specialistische projecten, zoals brandvertragende en brandwerende matrassen voor het leger, monumenten zoals het Atomium en toepassingen in de maritieme sector, waaronder jachten en superjachten.
Na 27 jaar ondernemerschap heb ik mijn bedrijven overgedragen. Bewust. Niet omdat het moest, maar omdat ik voelde dat het tijd was voor een andere bijdrage. Ik wilde iets betekenen voor onze samenleving en had er naartoe gewerkt om die stap ook echt te kunnen zetten.
In 2024 ben ik gestart bij het Rode Kruis. Opnieuw beginnen, opnieuw leren. Na zevenentwintig jaar ondernemen moest ik weer solliciteren. Dat was wennen — maar het was de juiste keuze.
Alles wat ik heb geleerd over ondernemerschap, verantwoordelijkheid en resultaatgericht werken neem ik nu mee in mijn dagelijkse praktijk. In opvanglocaties, in overleggen, in de samenwerking met mensen en organisaties.
Dat je niet alles zelf hoeft te hebben — maar wel moet weten wie het wel heeft.
Dat je soms nee moet zeggen om mensen eerlijk te helpen.
Dat echte waarde zit in de vertaling naar wat in de praktijk werkt.
En dat je eerst moet luisteren, voordat je spreekt.
Vandaag sta ik aan beide kanten van de tafel. Ik begrijp hoe het werkt op de werkvloer én hoe besluitvorming op bestuurlijk niveau tot stand komt. Die combinatie maakt dat ik kan schakelen tussen detail en strategie, tussen mens en systeem.
Juist daar breng ik rust, overzicht en richting.
Wat ik geleerd heb in dertig jaar werken in complexe organisaties: goede sturing begint met aanwezigheid. Zichtbaar zijn, beschikbaar zijn, en het gesprek aangaan — ook als het moeilijk is.
Ik kom ergens binnen, luister, stel vragen, en dan ga ik aan de slag. Niet de adviseur die adviseert vanachter een bureau. De partner die meeloopt, die er is als het spannend wordt, die mensen meeneemt in het proces.
"Je hoeft het niet allemaal zelf te hebben. Maar je moet wel weten wie het wel heeft."
"Je hebt geen rugzak, alleen maar levenservaringen."